SÜRGÜN YEDİM...
Parmaklarımın paslandığını düşünmeye başlamıştım
ki…
Paslanma sadece parmaklarımla kalmayıp beynimde
de sanki içten içe büyüyordu bunu klavyemin
harflerine düşünerek basmaya başlayınca anladım.
Ben eski ben değildim sanki olduğum yaşın iki
katı fazlasını hissediyordu ruhum. Suratımda
o eski gülümseyişim kalmamıştı. Bunun sebebini
aynaya bakarak “Neler Oluyor Orada” dediğim
an fark ettim.
Yüzüme AFERİM diyerek destek verip mutlu ettikten
sonra arkamı döndüğüm an “SATAN” çok “ŞEREFLİ”
kişiler belirdiğini görüyorum aynaya her bakışımda...
Ayna’da kendime neden sorusunu sık sık soruyorum,
ama her bakışımda o “ŞEREFLİ” insanların birini
görmekten korkuyorum. İşin aslı onlarla birlikte
yaşadığım için onlar adına utanıyorum.
Bu kişiler 1 idi, 2 oldu derken 3 ve 4 hatta
artmaya devam ediyor. Bu kişilerin çeşitli korkuları
olduğuna eminim devamlı mağlup olmaktan korkan
insanlar bunlar. Dünya’da olmak ya da olmamak
diye bir şeyin var olduğunu bilerek inanmamış
taklidi yapıyor bu kişiler. Suçu başkasına yıkmaya
alışık “YALAKA” kişiler daha ne denilebilirki
böle kişilere…
Neden aynı yerde saydıkları belli oldu bu “YALAKA”
insanların, görmüşlük ve geçirmişlik değil bunun
adı bu kişiler kıskandıkları kişilerin ardından
yüzlerine gülerek, arka tarafında çaktırmadan
kuyuyu kazan ve hatta kefen giydirip çelme çakan
kişiler olduğunu öğrendim.
Kimseye güvenip arkamı dönmemeyi öğrendim,
yaşam insana her yaşta bir şey öğretir bu yazılanlardan
sende bir ders çıkartıyorsan bir şey öğrenmişsin.
Sende benim gibi bir sürgün yemiş olabilirsin.
Öğrendiğini fazla uzakta arama en yakındaki
aynaya bak ve ne dediğimi daha iyi anla…
Aynadaki ben ise; SANA YAPTIKLARINA SEN İNATLA
DÜRÜSTLÜK VE DOĞRULUĞUN İLE CEVAP VER, GÜN GELECEK
ONLARDA DOĞRUYU BULACAK “YALAKALIK’tan” VAZGEÇECEKLER...
Çağatay KENARLI
cagataykenarli@msn.com
